جدید

بیشتر آنچه که تا به امروز در مورد خلقیات کودکان نوشته شده است، در حد نظریه بوده و مبتنی بر تحقیقات تجربی نیست.
تحقیقات نشان می دهد که پرخاشگری در کودکان تنها پس از مدت کوتاهی فروکش می کند و نمی توان گفت که پرخاشگری همیشه نشان دهنده عصبانیت است.
تحقیقات نشان می دهد که کودکانی که دارای علائم افسردگی هستند، احتمال اینکه نسبت به اشیا، ، افراد دیگر و حتی خودشان آسیب وارد کنند، بیشتر است.

هیچ چیز ناخوشایندتر از مشاهده پرخاشگری کودکان کم سن و سال و دیدن والدینی که ناامیدانه در حال آرام کردن کودک خود هستند، نیست. اما چه اتفاقی در ذهن یک کودک رخ می دهد که باعث می شود چنین رفتاری را از خود بروز دهد؟ چه عواملی باعث بروز خشم در آنها می شوند و این چه تاثیری می تواند در آینده کودک داشته باشد؟

گرچه نظریه های زیادی در رابطه با پرخاشگری کودکان وجود دارد اما در زیر مثال های واقعی را خواهید دید که باعث تعجب شما خواهد شد. امیدوارم دفعه بعد که کودکتان از شما خواست تا برای او مارشملو بخرید، با آمادگی بیشتری به او نه بگویید.

رفتارهای پرخاشگرایانه ممکن است در اثر حالت های عاطفی مختلفی ایجاد شوند.

محققان با بررسی نمونه هایی واقعی و از طریق فرایندی آماری به نام تجزیه و تحلیل خوشه ای برای پی بردن به تفاوت میان زمان هایی که کودکان احساس خشم می کنند و زمان هایی که دچار تنش روانی هستند، استفاده کردند. این در حالی است که درک برخی از یافته ها کاملا ساده بود. (به عنوان مثال جیغ زدن بیشتر ناشی از ناراحتی عمیق و عصبانیت یک کودک است.)

درک برخی از یافته ها نیز بسیار دشوار بود. به عنوان مثال ، داده ها نشان می دهند که کوبیدن سر به اجسام مختلف و درآوردن لباس در کودکان ناشی از تنشی روانی و راه رفتن بی وقفه آنها در مسیری مشخص نشان دهنده عصبانیت است. والدین باید بدانند که احساس خشم همان خشم نیست و این ۲ با یکدیگر تفاوت دارند.

عصبانیت نهایت حدود سه و نیم دقیقه طول می کشد.

مطالعات بالینی انجام شده بر روی ۲۴ کودک (طی تحقیقات انجام شده کودکان ۳۳۰ بار دچار عصبانیت و پرخشاگری شدند )نشان داد که عصبانیت آنها به طور میانگین تنها به مدت ۳ دقیقه و ۲۴ ثانیه (حداکثر ۲۷ دقیقه) ادامه داشت. علاوه بر این ، محققان دریافتند که با افزایش احساس خشم در کودکان، رفتارهای پرخاشگرانه در آنها کاهش می یابد. اگرچه تربیت فرزندان پرخاشگر به هیچ عنوان خوش آیند والدین نیست ، اما اینکه این حالت به خودی خود پس از مدتی کوتاه برطرف می شود به نوعی باعث دلگرمی والدین است.

عصبانیت شدید ممکن است نشانه افسردگی باشد.

اگرچه بیشتر کودکان گاهی اوقات پرخاشگری می کنند ، اما کودکانی که علائمی از افسردگی در آنها مشاهده می شود بیشتر از همتایان خود نسبت به اشیا، ، دیگران و حتی خودشان آسیب وارد می کنند و عصبانی می شوند. در این تحقیقات ، محققان به مطالعه رفتار تعدادی از کودکان پیش دبستانی پرداختند. توجه به نتایج بدست آمده در رابطه کودکان پیش دبستانی از اهمیت فراوانی برخوردار است زیرا مطالعات نشان می دهد که بیشترین تطابق در نتایج بدست آمده مربوط به کودکان پیش دبستانی می باشد. با این حال مشاهدات نشان می دهد که حتی با مطالعه تنها یک جامعه نمونه از کودکان می توان به درستی و صحت این موضوع پی برد.

کودکان در سنین پیش دبستانی قادرند احساسات خود را کنترل کنند

اگرچه کودکان خردسال غالباً نسبت به بزرگسالان حالتهای عاطفی شدیدتری را تجربه می کنند. اما با این وجود برخی از کودکان پیش دبستانی هنوز با تکیه بر مهارتهای خودتنظیمی عاطفی می توانند میزان عصبانیت خود را به حداقل رسانده و یا به کل از آن جلوگیری کنند.

باید اشاره کنیم که هیچ شواهد روشنی وجود ندارد که نشان دهد که کودکان پیش دبستانی به شکلی آگاهانه این کار را انجام می دهند. با این وجود والدین باید سعی کنند تا مهارت های خودتنظیمی عاطفی را در سنین پایین تری به کودکان خود القا کنند تا تأثیرات تجربه های ناراحت کننده ای که باعث خشم کودک می شوند را کاهش دهند.

مهارت های زبانی با میزان پرخاشگری کودکان رابطه مستقیم دارد.

محققان با کمک یک جامعه آماری نمونه و از طریق مشاهده مستقیم رفتارهای کودکان به بررسی مهارت های زبانی کودکان ۱ تا ۳ ساله پرداختند. مطمئناً کودکانی که دارای دایره لغات کمتری در هنگام برقراری ارتباط با دیگران هستند، خلق و خوی تندتری دارند. در واقع ، خطر بروز رفتارهای پرخاشگرایانه در آنها حدود ۲ برابر بیشتر از همتایان خود با توانایی های بیان زبانی معمولی بود. مسلماً، احتمالاً متغیرهای مهم دیگری نیز در ارتباط با شدت خشم و عصبانیت در کودکان وجود دارد که باید در تحقیقات آینده به آنها توجه شود.

کودکان پرخاشگر به احتمال زیاد در بزرگسالی مرتکب جرایمی خشن خواهند شد.

در حدود ۵۰ سال پیش در این رابطه مطالعه ای بر روی کودکان در سنین پایین صورت گرفت. هنوز هم نتایج تحقیقات صورت گرفته دارای اهمیت فراوانی است. طبق نتایج بدست آمده كودكانی كه در سن ۳ سالگی بیشتر از همتایان خود دچار عصبانیت و پرخاشگری می شدند. از نظر آماری احتمال ارتکاب جرائم خشونت بار تا سن ۲۴ سالگی نیز در آنها بالاتر بود. آثار چنین رفتارهایی با وجود کاهش تنش های خانوادگی و بهبود وضعیت اقتصادی اجتماعی والدین، بازهم به شکل قابل توجهی باقی ماند. این نشان دهنده وجود رابطه ای پایدار و قوی میان پرخاشگری در کودکان و رفتارهای ضد اجتماعی آنها در خارج از خانه است.

البته این بدان معنا نیست که اگر کودک شما خشمگین و یا عصبانی شود ، حتما در آینده تبدیل به فردی جنایتکار خواهد شد. علم آمار این را نشان نمی دهد. علاوه بر این ، هنوز هیچ کس به شکلی دقیق به توصیف “رفتارهای پرخاشگرایانه” در کودکان نپرداخته است. (به عنوان مثال تعریف و معیار خاصی برای چنین رفتارهایی وجود ندارد). بنابراین مطالعات انجام شده کاملا مورد تایید نیستند. ولی با این حال می توانند در بررسی مجدد رفتارهای کودکان مفید واقع شوند.