فرزند پروری هدفمند در شرایط مختلف
نکات کلیدی
-
بسیاری پیش بینی می کنند که بهداشت روانی ضعیف کودکان مهم ترین مسئله در “موج” بعدی همه گیری خواهد بود.
-
به عنوان والدین ، وظیفه اصلی ما تأمین احساس امنیت و پایداری در فرزندانمان است ، اما چگونه می توانیم در چنین دنیای ناپایدار این کار را انجام دهیم؟
-
برای کمک به کودکانمان ، باید اول از همه از خودمان مراقبت کنیم ، با دقت اهداف خود به عنوان والدین را تعیین کنیم ،به تایید احساسات فرزندانمان بپردازیم و در صورت لزوم از دیگران نیز کمک بگیریم.
از نظر بسیاری از افراد ، همه گیری بیماری کووید-۱۹ آسیب های فراوانی را به دنیای ما وارد کرده است. در طول سالی که گذشت ، ما هر روز با شبح مرگ ، بیماری ، انزوا و بی ثباتی اقتصادی روبرو بودیم. طبیعی ترین غرایز ما ناگهان ماهیتی خطرناک به خود گرفتند.
در بسیاری از موارد ، برای اینکه در برابر خطرات این بیماری معصون بمانیم ، باید در زندگی رویکردی تردید آمیز و محتاطانه تری را اتخاذ کنیم. ما به جای ملاقات افرادی که دوستشان داریم و یا افرادی که قرار است روزی آنها را ملاقات کنیم ، باید از آنها دوری کنیم. ما به جای بیرون رفتن و لذت بردن از دنیای خارج از خانه ، باید در خانه بمانیم و زمان بیرون رفتن خود را محدود کنیم.تمام برنامه ریزی های که برای آینده خود و فرزندانمان انجام داده بودیم ، تقریبا بی اثر شدند زیرا ما قادر به پیش بینی وضعیت آینده جهان اطراف خود نبودیم.
از آنجا که بسیاری از ما در برابر ویروس کرونا واکسینه و ایمن شده ایم و نسبت به فرآیند ایمنی افراد جامعه در برابر بیماری های همه گیر اطمینان بیشتری داریم ، بنابراین می توان برای بازگشت زندگی به شرایط “عادی” خوشبین تر باشیم. با این وجود همه گیری کرونا ، تنها یکی از مجموعه حوادث فاجعه بار جهانی است که طی دو دهه گذشته اتفاق افتاده است.
به نظر می رسد که ما تنها در حال گذر از رویدادی وحشتناک به رویداد وحشتناک دیگری هستیم و این چرخه همچنان ادامه دارد، از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر گرفته ، سقوط های متعدد بازار سهام ، تیراندازی های گسترده تا بلایای طبیعی مانند طوفان کاترینا. تمام اینها حوادث آسیب زایی هستند که به شکلی بی وقفه در حال رخ دادن هستند و اگر چنین فجایعی در زمان بحران اقتصادی اتفاق افتد ، باعث فقر درصد زیادی از مردم خواهد شد.
بحران روانی موجود در جامعه
تمام این وقایع باعث تشدید شدن بحران روانی موجود در جامعه می شد. و ما تنها به تازگی متوجه آسیب های جدیی که رویداد های مختلف می توانند به سلامت عاطفی و جسمی افراد وارد می کنند ، شده ایم. و گرچه این اتفاقات برای تمام افراد آسیب رسان هستند ، اما می توان ادعا نمود که چنین اتفاقات می توانند به فرزندان ما نیز آسیب بزنند. در حقیقت ، بسیاری بر این باورند که بهداشت روانی ضعیف کودکان مهم ترین مسئله در “موج” بعدی همه گیری کرونا خواهد بود.و در نتیجه این مسئله نه تنها باعث ایجاد فشار روانی و ناامیدی در افراد می شود بلکه سبب شکل گیری یک احساس بی اعتمادی مضاعف نسبت به آینده خواهد شد.
به عنوان والدین ، وظیفه اصلی ما ایجاد احساس امنیت و پایداری در فرزندانمان است.ما امیدواریم که آنها از طریق سخت کوشی و پس از ورود به محلی جدید( مدرسه ، دانشگاه ، محل کار…) بتوانند پس از مدتی یک زندگی سالم و پر از موفقیت و خوشبختی را برای خود رقم بزنند. اما ما و تا حدود زیادی فرزندان ما نسبت به مسئله امنیت دنیا در آینده شک داریم.
چگونه به کودکانمان کمک کنیم تا در این جهان ناپایدار به ثبات احساسی و عاطفی برسند
من از زمان صحبت با تیم مک ایلراث ، عضو بنیانگذار و خواننده گروه موسیقی هاردکور اومانیسم ، بارها به این موضوع فکر کرده ام. ما در این مصاحبه درباره آلبوم “به پا خیز” ، “نسل ناشناخته” و رویدادهای استرس زایی که نسل جوان امروز با آن روبرو است ، به بحث و گفت و گو پرداختیم. و این مکالمه باعث آگاهی هر چه بیشتر من در رابطه با راه هایی که والدین می توانند برای حل مشکل بی اعتمادی فرزندانشان به آینده ارائه دهند ، شد.
علت های اصلی بی اعتمادی در کودکان
اما اول از همه ، باید علت های اصلی این بی اعتمادی در کودکان مورد بررسی قرار دهیم. قبل از اینکه بخواهیم به نیازهای فرزندانمان توجه کنیم، باید به بررسی دقیق اثرات بی اعتمادی به آینده بر تمامی افراد جامعه و علی الخصوص والدین بپردازیم.
این موضوع بسیار مهم است که درهنگام انجام وظایف پرتنش خود به عنوان والدین ، به مسئله مدیریت سلامت روان خود نیز توجه کنیم.و هدف اصلی از انجام این کار سنجش دقیق وضعیت روانی خود ماست و نه مقابله با ترس ناشی از آینده نامعلوم جهان و وضعیت سلامتی ما و فرزندانمان. ما به عنوان والدین اگر کسب اعتماد از وضعیت سلامت روانی خود به حل این مشکلات بپردازیم ، قطعا تاثیر بسیار بیشتری خواهیم داشت. و اگر به طور موثری میزان استرس و ترس خود را کنترل کنیم ، احتمال میزان مدل سازی رفتارهای مقابله ای سالم نیز در ما بیشتر خواهد شد.
و در نهایت با اینکار می توانیم مطمئن شویم که خواب با کیفیتی داریم ، غذاهایی سالم می خوریم ، ورزش می کنیم و مصرف مواد مخدر ، سیگار و الکل را محدود می کنیم. علاوه بر مسئولیت های شغلی و وظایف مربوط به فرزند پروری ، باید زمانی را برای ارتباط با دیگران و انجام فعالیت های لذتبخش اختصاص دهیم و این موضوع بسیار اهمیت دارد که در صورت لزوم به دنبال سایر روش های مراقبتی ، از جمله دارو درمانی ، روان درمانی و ارتباط با گروه های حمایتی برویم. هر کاری که می تواند در بهبود وضعیت سلامت و آسایش روانی ما تاثیر بگذارد، باید آن را در اولویت قرار دهیم.
در مرحله دوم باید از خود بپرسیم که :”هدف ما از فرزندپروری چیست؟”
این سوال ممکن است کمی برایتان عجیب باشد زیرا هدف ما به طور طبیعی داشتن کودکانی شاد و سالم است ولی با این حال ممکن است این سوال برای افراد مختلف معانی متفاوتی داشته باشد.
آیا به شادی و موفقیت کوتاه مدت فرزندتان ، نسبت به اهداف بلند مدت آنها اهمیت بیشتری می دهیم؟
آیا با تمرکز بر ایجاد دوستی یا کشف علایق فرزندانمان ، آنها تبدیل به افراد موفق تری خواهند شد؟
آیا به همان اندازه که برای تفریح و سرگرمی فرزندمان ارزش قائل می شویم برای نظم و سخت کوشی آنها نیز ارزش قائل می شویم ؟
ما به عنوان والدین برای دانستن اینکه که چگونه می توان بر این مشکلات غلبه کرد ، باید اهداف خود را به خوبی درک کنیم.
در این اوضاع ناپایدار ، باید بیشتر از قبل به حرف های فرزندانمان گوش دهیم. البته ما در صورت امکان باید همیشه به صحبت های آنها گوش دهیم. اما اکنون اوضاع کمی تغییر کرده است.
گوش دادن به صحبت فرزندانمان
ما در دنیایی زندگی می کنیم که در آن کودکان به راحتی می توانند از طریق اینترنت و رسانه های اجتماعی به انواع داده ها و اطلاعات دسترسی داشته باشند اما ما به عنوان والدین پیشرفت خوبی در این زمینه نداشته ایم و ممکن است درک خوبی نسبت به فعالیت های کودکان در رسانه های دیجیتالی نداشته باشیم.
به عنوان مثال ما به راحتی متوجه دزدیده شدن بطری الکلی موجود در قفسه نوشیدنی ها توسط فرزندمان می شویم اما دقیقا نمی دانیم که فرزند ما از چه وب سایت هایی بازدید می کند. گوش دادن به صحبت های آنها ، بهترین ابزار برای ایجاد ارتباطی موثر و همچنین یکی از روش های موثر برای کسب اطمینان از ثبات احساسی آنها در زمانی مشخص است.
بعلاوه ، همانطور که در حال سنجش سلامت روانی خود هستیم، باید ترس های فرزندانمان از جهانی که در آن زندگی می کنیم را نیز بپذیریم.اینکه وانمود کنیم هیچ خطری در این دنیا وجود ندارد و در این رابطه به شکلی مصنوعی به کودکان خود اطمینان بدهیم ، به هیچ عنوان به نفع ما نیست.
آنها به زودی متوجه خواهند شد که ما در حال ایجاد تصویری مصنوعی برای آنها هستیم که ممکن است با واقعیت های جامعه مطابقت نداشته باشد و این کار می تواند باعث از بین رفتن اعتماد آنها نسبت به ما شود. آنها باید احساس کنند که ما نسبت به آنها مهربان بوده و در شرایط سخت از آنها حمایت می کنیم اما با این وجود باید با واقعیت های زندگی کنار بیایند.
برای آینده خود برنامه ریزی کنند
موضوع بسیار مهم دیگر این است که ما باید به فرزندان خود یاد دهیم که در لحظه از زندگی لذت ببرند و برای آینده خود برنامه ریزی کنند و بهتر است با وجود چنین دنیای ناپایداری در جهت رسیدن به اهداف خود در تلاش کنند ، اهدافی که باعث ایجاد احساس شادی و رضایت در آنها می شود و مهارت های اجتماعی آنها را تقویت می کند.
کودکان از دو طریق می توانند بر فعالیت های خود تسلط پیدا کنند
اول اینکه
آنها هنوز هم می توانند به پویایی لازم جهت رسیدن به اهداف خود دست پیدا کنند و با سخت کوشی خواهند زندگی دلخواه خود را بسازند.به عنوان مثال از طریق کارهایی همچون سخت کوشی در مدرسه ، انجام فعالیت های سرگرم کننده و ورزشی ، ایجاد علایق جدید و یا از طریق تقویت روابط اجتماعی، فرصت هایی برای ساختن زندگی مورد نظر آنها بوجود آمد.
ما باید تا جایی که امکان دارد مطمئن شویم که فرزندانمان از اهداف ما به عنوان والدین آگاه هستند و همچنین باید سعی کنیم تا جایی که می توانیم ارتباطی میان اهداف خود و اهداف آنها ایجاد کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که تمام افراد با اهداف در نظر گرفته شده ، موافقند. ما با وجود بی ثباتی جهان همچنان می توانیم با انجام کارهایی به زندگی مورد نظر خود دست پیدا کنیم.
دوم اینکه
ما به خوبی می دانیم که در این جهان اتفاقات زیادی در حال رخ دادن است که ممکن است از کنترل فرزندان ما خارج باشد ، اما همین کودکان با افزایش سن می توانند در سیستم ها و ساختارهای تشکیل دهنده جهانی که در آن زندگی می کنیم ، تاثیراتی مهمی بگذارند. آنها ممکن است به یکباره تصمیم بگیرند که تنها در زمینه هایی که از نظر آنها دارای اهمیت بیشتری است ، فعالیت کنند و یا کارهای داوطلبانه انجام دهند.
زمانی که با کمک یکدیگر به حل مشکلات پیش رو می پردازیم ، می تواند فرصت مناسبی برای ایجاد ارتباط مناسب با فرزندانمان باشد. روش های زیادی وجود دارد که کودکان و خانواده ها می توانند برای ایجاد تغییرات واقعی با یکدیگر تعامل داشته باشند : شرکت در راهپیمایی های اعتراضی ، رأی دادن و یا حتی حضور پررنگ در فعالیت های سیاست
و در آخر ، حتی اگر به خوبی به سلامت بهداشت روانی خود و فرزندانمان توجه کنیم ، به حرف هایشان گوش فرا دهیم ، صحبت هایشان را تأیید کنیم و به آنها در مسیر رسیدن به اهداف خود کمک کنیم، باز هم ممکن است دچار مشکلات مختلفی شوند.
همانطور که افراد در مواقع سخت نیاز به دریافت کمک دارند ، ما نیز باید در مواقع مورد نیاز در کنار فرزندانمان باشیم تا بدین ترتیب بتوانند از سایر روش های درمانی همچون روان درمانی و دارو درمانی نیز بهره مند شوند. نکته اصلی این است که در هنگام رو به رو شدن با این مسائل ، باید ذهنی آرام و آزاد داشته باشید و در فرصت مناسب برای رفع مشکل مورد نظر اقدام کنید.
